İbn Teymiyyə bu ifadə barədə yazır: “وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ” (“Ona yardım edənə yardım et, onu tərk edəni tərk et”) belə deyir: [1]
Onun fikrincə, Peyğəmbərin (s) duası mütləq qəbul olunmalıdır. Halbuki bu dua qəbul olunsaydı, Əlinin (ə) düşmənləri məğlub olmalı, dostları isə qalib gəlməli idi. Lakin tarixdə bunun əksi baş vermişdir. Buna görə də, onun iddiasına görə, bu dua ya qəbul olunmayıb, ya da ümumiyyətlə doğru deyil.
Cavab
Buna cavab olaraq deyilir:
Birincisi: Görünür İbn Teymiyyə duanın qəbul olunma formasına diqqət etməmişdir. Allah-Təala Qurani-Kərimdə buyurur:
إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهادُ
Şübhəsiz ki, Biz elçilərimizi və iman gətirənləri dünya həyatında və şahidlərin (şəhadət üçün) ayağa qalxacağı gündə mütləq yardım edəcəyik. [2]
Bu ayəyə əsasən Allah yardım vəd etmişdirsə, bəs necə olur ki, kafirlər peyğəmbərləri (ə) və möminləri öldürmüş, onlara əziyyət vermiş və bəzən onlara qalib gəlmişlər?
Həzrət İbrahim (ə) kimi böyük bir peyğəmbər belə Nəmrud qarşısında zahirən məğlub olmuş, vətənindən çıxarılmışdır. Necə oldu ki, Allahın köməyi ilə Nəmrud devrilmədi?
“Əshabu uxdud” və onların peyğəmbəri imanlarına görə od dolu xəndəklərə atılmış və hamısı yandırılmışdır [3]. Bəs bu necə ilahi yardım sayılır?
Deməli, Allahın yardımı yalnız maddi qələbə və düşmən üzərində zahiri üstünlük demək deyil.
İkincisi: İbn Teymiyyə ya qəbul etməlidir ki, ilahi yardım hər zaman döyüş meydanında qalib gəlmək və düşməni məhv etmək şəklində olmur, əksinə bunun müxtəlif formaları vardır, ya da bu iradından əl çəkməlidir.
Üçüncüsü: Peyğəmbərin (s) duası qəbul olunduqda bu artıq ilahi vəd halına çevrilir və burada da ilahi yardımın necə təcəlli etdiyinə diqqət edilməlidir.
Çox vaxt Allahın yardımı mömin insana çətinliklər qarşısında dözüm və müqavimət gücü vermək şəklində təzahür edir.
Qədir Xum xütbəsinə əsasən, Əmirəl-möminin Əlinin (ə) düşmənləri əslində Allahın düşmənləridir.
Əlinin (ə) düşməni olmaq, nəticədə Allahın düşməni olmaq deməkdir və bu, insanı Allahın rəhmət və lütfündən uzaqlaşdıran ən böyük cəzalardan biridir. [4]
Mənbələr:
- Minhəc əs-Sünnə, c. 20
- Ğafir surəsi, ayə 51
- Büruc surəsi, ayə 4–6
- Ayə-i İkmalın araşdırılması risaləsi, səh. 30
