Müxtəlif etibarlı və doğru mənbələrdə nəql olunmuş hədis və rivayətlərdə Peyğəmbər Əkrəm (s) öz vəfatından sonra da Əmirəlmöminin Əlinin (ə) imamətinə açıq şəkildə vurğu etmişdir. Bu hədislərdən ən önəmli və bariz nümunələr xüsusilə diqqətə layiqdir.
– Nur hədisi
Peyğəmbər (s) “Nur” hədisində buyurur:
Mən və Əli ibn Əbu Talib (ə) həzrət Adəmin (ə) yaradılmasından on dörd min il əvvəl Allahın huzurunda nur idik. Allah Adəmi yaratdıqda, həmin nuru iki hissəyə böldü: bir hissəsi mən, bir hissəsi Əli (ə).
Həmçinin buyurur:
Allah Adəmi yaratdıqda, həmin nur onun sülbündə yerləşdirildi. Bu nur hələ də bir idi, ta ki Əbdülmuttəbin sülbündə iki hissəyə ayrıldı; nübüvvət mənim, xəlifəlik isə Əliyə (ə) aid oldu.
Başqa bir rivayətdə də belə deyilir:
Ta ki onu iki yarıya böldü, yarısını Abdullaha, yarısını isə Əbu Talibə yerləşdirdi və beləliklə məni peyğəmbər, Əlini (ə) isə vəsi təyin etdi. [1]
– Peyğəmbərlə cənnətdə birlikdə olmaq hədisi
Həzrət Peyğəmbərin (s) buyurduğu “Və ənzir əşirətəkəl əqrəbin” [2] ayəsi nazil olduqda, Peyğəmbər (s) öz ailəsindən otuz nəfəri üç dəfə topladı, onlarla yemək yedi və içdi, sonra onlara dedi:
Kim mənim yerimə dinimi və sözlərimi təmin edəcək, kim mənim vəsim və Cənnətdə mənimlə birlikdə olacaq?
Əmirəlmöminin Əli (ə) buyurdu: Mən və Peyğəmbər.
Peyğəmbər (s) dedi: Sən.
Sələbi təfsirində rivayət edir:
“Üç dəfə belə oldu, hər dəfə Əmirəlmöminindən (ə) başqa hamı susdu.” [3]
– Canişinlik hədisi
Səlman nəql edir ki, Peyğəmbərdən (s) soruşdum:
Kim sizin vəsinizdir?
O buyurdu: Ey Səlman, Musanın vəsisi kim idi?
Mən cavab verdim: Yuşa ibn Nun.
Sonra Peyğəmbər (s) buyurdu: Deməli, mənim vəsim, mirasçım və dinimi qoruyub sözlərimə sadiq qalacaq kimsə Əli ibn Əbu Talibdir (ə). [4]
– Hər peyğəmbərin vəsisi və mirasçısı vardır hədisi
Rəsulullahdan (s) nəql olunub ki, buyurmuşdur:
“Hər peyğəmbərin vəsisi və mirasçısı vardır və həqiqətən mənim vəsisim və mirasçım Əli ibn Əbu Talibdir (ə). [5]
– Mənzilət (Mövqe) hədisi
Bir neçə yolla nəql olunub ki, Peyğəmbər (s) Mədinədən Təbbuk istiqamətinə hərəkət edərkən, Əmirəlmöminin Əlini (ə) Mədinədə və öz ailəsi arasında vəsi təyin etdi.
Sonra Əmirəlmöminin (ə) üzünə baxaraq buyurdu:
Sevinməzmisən ki, deyim: Sənin mənə münasibətin Harun ilə Musaya münasibət kimidir, yalnız məndən sonra peyğəmbər olmayacaq. [6]
– Qardaşlıq hədisi
Bir neçə yolla nəql olunub ki, Peyğəmbər (s) insanların arasında qardaşlıq müqaviləsi bağladı və Əlini (ə) geridə qoydu, ta ki Əli sonuncu qaldı və onun üçün heç kəsi qardaş görmədilər.
Sonra Əli (ə) buyurdu: Ey Rəsulullah, həqiqətən yoldaşlarınız arasında qardaşlıq bağladınız və məni tək qoydunuz?!
Peyğəmbər (s) cavab verdi: Həqiqətən səni özüm üçün saxladım, sən mənim qardaşımsan və mən sənin qardaşınam. Əgər kimsə sənin adını çəkərsə, de ki: Mən Allahın qulu və Onun Peyğəmbərinin qardaşıyam. Səndən başqa kim bu sözü desə yalançıdır. And olsun Ona ki, məni haqqa çağırdı, səni özüm üçün seçdim və sənin mənə olan mövqeyin Harun ilə Musanın mövqeyi kimidir, yalnız fərq bundadır ki, məndən sonra peyğəmbər olmayacaq və sən mənim qardaşım və vəsimsən.” [7]
– Əli məndən və mən Əlidənəm hədisi
Bir neçə formada Peyğəmbərdən (s) nəql olunub ki, buyurub: Həqiqətən Əli məndəndir və mən onun qoruyucusuyam, o isə mənimdən sonra bütün möminlərin vəsisidir. Mənim üzərimə düşən işləri və öhdəlikləri yalnız mən və Əli (ə) yerinə yetirə bilər.” [8]
– On iki vəsi (canişin) hədisi
Cabir və İbn Əyniyə vasitəsilə Peyğəmbərdən (s) nəql olunur ki, buyurub: Həmişəlik olaraq, insanlar üzərində hökmranlıq edən on iki xəlifə var ki, hamısı Qüreyş tayfasındandır; onlar olduğu müddətcə insanların işləri davam edəcək.
Başqa bir rəvayətdə Peyğəmbər (s) belə buyurub:
Həqiqətən, İslam dini on iki xəlifə olduğu müddətcə əziz və möhkəm qalacaq; onların hamısı Qüreyş tayfasındandır.” [9]
Səhih Müslimdə də belə qeyd edilir: İslam dini həmişə möhkəm qalacaq, qiyamətə qədər sizin üçün on iki xəlifə olacaq və hamısı Qüreyş tayfasındandır.” [10]
Mənbələr:
[1] əl-Bihar: cild 35, səh. 24.
[2] Şuəra surəsi, ayə 214.
[3] Nəhcül-Ḥəqq: səh. 213.
[4] ət-Ṭaraif: səh. 22.
[5] əl-Bihar: cild 38, səh. 148.
[6] Nəhcül-Ḥəqq: səh. 216.
[7] Nəhcül-Ḥəqq: səh. 218.
[8] Nəhcül-Ḥəqq: səh. 218.
[9] Nəhcül-Ḥəqq: səh. 230.
[10] Səhih Müslim: cild 6, səh. 4.
